Het vinden van een passende plek voor Jochem

Voor mensen met moeilijk te begrijpen gedrag is het niet altijd mogelijk om een goede plek te vinden in een instelling. OPaZ onderzocht de afgelopen periode waar mensen als OPaZ-persona Jochem en hun omgeving tegenaan lopen bij het vinden van passende zorg en ondersteuning, en wat kan helpen. Tijdens de online sessie op 15 december doken we in de wereld van Jochem. Gerlo Sogtoen, zorgadviseur en Carlijn Everett en Tanja Somers, oprichters van stichting Villa PiP, vertelden hoe het hen lukte om passende zorg te bieden en wat daarin de uitdagingen waren.

Successen en knelpunten bij het zoeken naar passende woonplekken

Na een introductie over persona Jochem door Liza Leijenhorst, OPaZ regiocoördinator Zuid, is het woord aan Gerlo Sogtoen. Gerlo is mede-eigenaar van zorgbemiddelingsbureau ZIJN en daarnaast adviseur in de zorg. Tijdens de online sessie deelt hij zijn ervaringen met Jochem in de praktijk. “In de Betuwe raakte ik betrokken bij een casus waarin een jongen zelfstandig probeerde te wonen, maar telkens werd opgenomen in een kliniek. Met elf contactmomenten in de week werd hij enorm overbelast. Ik stelde toen voor dat er nog maar vier personen contact met hem zouden hebben en de rest op afstand zou blijven. Door de overprikkeling te verminderen gaat het nu veel beter met hem. Hij woont nu langer zelfstandig en ook zijn ouders zijn meer betrokken.”

Een mooi initiatief waar Gerlo over vertelt is het Locus project: een programma bestaande uit de combinatie van behandeling en begeleiding binnen een beschermende woonvorm. Locus is voor jongvolwassenen met een psychiatrische diagnose en een hulpvraag op het gebied van zelfstandigheid. “Door die combinatie kun je wat je leert in behandeling, met behulp van de begeleiders in de praktijk brengen. Maar ook andersom. Wat tijdens de begeleiding naar boven komt, daar kan de behandelaar mee aan de slag. Een hele pragmatische aanpak.” Die combinatie van behandeling en begeleiding roept ook vragen op bij de aanwezigen. Hoe organiseer je bijvoorbeeld de ondersteuning bij de begeleiding door de behandelaars? Hoe zorg je dat die combinatie tot stand komt? Gerlo: “De inhoud moet centraal staan en binnen het autismegebied ben je pragmatisch bezig. De behandelaar moet hierop inspelen. Als er ook genoeg kennis is in het team, is het voor de behandelaar ook makkelijker om er naast te staan.”

Een dag- en logeeropvang omvormen tot een woonvorm

Carlijn Everett richtte zeven jaar geleden stichting Villa Pip op voor haar zoon Jake. Jake functioneert niet goed in een groep, heeft last van veel prikkels, driftbuien en zat om de haverklap thuis. Uiteindelijk voelde Carlijn zich genoodzaakt om zelf voor de oplossing te zorgen. Daarbij kreeg ze hulp van Tanja Somers die al 35 jaar met deze doelgroep werkt en daardoor een berg ervaring heeft opgedaan.

Villa PiP is een kleinschalige één op één dag- en logeeropvang voor jongeren met autisme en een (ernstige) verstandelijke beperking. De dagprogramma’s die de kinderen daar krijgen zijn afgestemd op hun behoeften. Met intensieve begeleiding en positieve benadering door een professioneel team proberen ze de jongeren verder te laten ontwikkelen.

Ideeën en opvolging

Carlijn en Tanja delen hun ervaringen en hebben ook een vraag aan de groep. Ze willen de stichting omvormen tot een woonvorm, maar daar komen wel enkele uitdagingen bij kijken. Carlijn: “Wil je wonen met begeleiding aanbieden, dan komen er heel wat uren per week bij en hebben we ook meer begeleiders nodig. De zorg wordt echter elk jaar opnieuw beoordeeld. We kunnen de begeleiders dus geen zekerheid geven. Hoe kunnen we dit toch zo goed mogelijk organiseren?” Meerdere deelnemers erkennen het probleem en geven aan dat initiatieven hier vaak tegenaan lopen. Meerzorg wordt normaal voor 1 jaar afgegeven en daarna voor 3 jaar, maar niet langer. Het is namelijk onzeker hoe de zorg over enkele jaren geregeld is. Een andere reactie uit de groep is het overwegen van groepsmeerzorg om de schommelingen van de zorginzet op te vangen.

Naast de ideeën die werden gegeven, werd er ook afgesproken met een deelnemer om na deze sessie er verder over door te praten. Carlijn en Tanja delen hun ervaringen en hebben ook een vraag aan de groep. Ze willen de stichting omvormen tot een woonvorm, maar daar komen wel enkele uitdagingen bij kijken. Carlijn: “Wil je wonen met begeleiding aanbieden, dan komen er heel wat uren per week bij en hebben we ook meer begeleiders nodig. De zorg wordt echter elk jaar opnieuw beoordeeld. We kunnen de begeleiders dus geen zekerheid geven. Hoe kunnen we dit toch zo goed mogelijk organiseren?” Meerdere deelnemers erkennen het probleem en geven aan dat initiatieven hier vaak tegenaan lopen. Meerzorg wordt normaal voor 1 jaar afgegeven en daarna voor 3 jaar, maar niet langer. Het is namelijk onzeker hoe de zorg over enkele jaren geregeld is. Een andere reactie uit de groep is het overwegen van groepsmeerzorg om de schommelingen van de zorginzet op te vangen. Naast de ideeën die werden gegeven, werd er ook afgesproken met een deelnemer om na deze sessie er verder over door te praten.

Bekijk via deze link de promotie video van Stichting Villa Pip. De video geeft inzicht in wat Villa Pip doet en wat het voor de kinderen betekent.

Meer informatie